ကိုထြန္းသူရသက္နဲ႔ အင္တာဗ်ဴး တတိယပိုင္းပါ။ ဒီအပိုင္းမွာေတာ့ အရင္ႏွစ္ပိုင္းက လိုအပ္မယ္ထင္တာေတြကို ထပ္ျဖည့္ၿပီး ေမးထားတာေတြ စုထားပါတယ္။ အခုမွ စဖတ္မယ့္ သူေတြအတြက္ အရင္အပိုင္းေတြကို ျပန္ညႊန္းလိုက္ပါတယ္။

• Interview with Ko Tun Thura Thet (ကိုထြန္းနဲ႔ ပညာေရးအျမင္)
• Interview with Ko Tun Thura Thet (ကိုထြန္းနဲ႔ စီးပြားေရးအျမင္)

သီဟ – ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕မွာ ေမးခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းေတြထဲက consumer-based နဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီးေမးရမယ္ဆိုရင္ အခုေနာက္ပိုင္း mobile app ေတြ ေရးၾကတယ္၊ app store ေတြျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီလို app store ေတြက နိုင္ငံတကာအထိ တက္လွမ္းနိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းေတြ ရွိေနတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အေနအထားအထိ ေဖာက္ထြက္နိုင္တဲ့သူက အေတာ္ေလးကို နည္းေနေသးတဲ့ အေနအထားမွာ ရွိေနပါတယ္။ အဲဒီ အေပၚမွာေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခြင့္အလမ္းေတြ ဘယ္လိုရွိနိုင္မလဲ၊ လူငယ္ေတြ အေနနဲ႔ android app store ေတြမွာ တင္ေရာင္းမယ္၊ Apple App Store မွာ တင္ေရာင္းမယ္ ဆိုရင္ ဘယ္လိုမ်ား ထိုးေဖာက္နိုင္မလဲ။ ေနာက္တစ္ခုက ျမန္မာျပည္ရဲ့ market အေနအထားက ဘယ္လို ျဖစ္လာနိုင္သလဲ။ အဲဒါေတြ သိခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်။

ကိုထြန္း – ကၽြန္ေတာ္ အဓိက ျမင္တာကေတာ့ vision ေပါ့ေနာ္။ သူက ျမန္မာျပည္ market ကို သြားခ်င္တာလား။ international market ကိုသြားခ်င္တာလား။ အရင္ဆုံး စဥ္းစားဖို႔လိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အႀကံေပးတာကေတာ့ ကိုယ္က market အႀကီးႀကီးေတြ လိုခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ရွိရင္ေတာ့ web site ေရးတာ ျဖစ္ေစ၊ App ေရးတာ ျဖစ္ေစ Myanmar ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ထည့္မသုံးနဲ႔ေတာ့။ ကိုယ္ကိုယ္ကို global player တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ျမင္ေအာင္ ၾကည့္ရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕တာ အမ်ားစုကေတာ့ Myanmar market ကို အဓိက ထားတယ္။ သူတို႔ေတြ website ေရးရင္ Myanmar ဆိုတာ ပါေနတယ္။ app ေရးလို႔ ရွိရင္လည္း ဒီတိုင္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒါထက္ ေက်ာ္ေစခ်င္တယ္။

ကိုယ္ကိုယ္ကို ယုံၾကည္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕တဲ့ လူငယ္ေတြထဲက they are genius (above average)ေပါ့ေနာ္၊ နိုင္ငံျခားမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ခဲ့တယ္၊ ေတာ္ၾကတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ တြက္ၾကည့္ရင္ သိပ္မကြာဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကတြက္ရမွာက ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္မႀကီးနဲ႔။ ကိုယ္ထက္ ညံတဲ့ေကာင္ေတြ ေတြ႕ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ကိုကိုယ္ အရမ္းေတာ္တယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ ကိုယ္ကိုယ့္ကို မေလၽွာ့လိုက္နဲ႔။ ကိုယ္မေတြ႕ဖူးေသးတာ၊ ကိုယ့္ထက္ အမ်ားႀကီးေတာ္တဲ့ နိုင္ငံျခားက လူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ နိုင္ငံျခား ေရာက္တဲ့အခါ experience တင္မကဘူး၊ ကိုယ့္ထက္ ဆယ္ဆ၊ အဆတရာ ေတာ္တဲ့ သူေတြ ျမင္ရတယ္။ ျမင္ရတဲ့ အခါ ကိုယ္ အျမဲ benchmark လုပ္တာက ကိုယ္ထက္ ဆယ္ဆ ေတာ္တဲ့ လူနဲ႔ လုပ္တယ္။

ဘယ္သူ ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေတာ္ သူထက္ေတာ္တဲ့ သူ ရွိတယ္။ နိုင္ငံျခားေရာက္ ရင္ အခြင့္အေရးရတာ တစ္ခုက ကိုယ့္ထက္ေတာ္တဲ့ လူေတြနဲ႔ benchmark လုပ္ခြင့္ရွိတယ္။ အဲဒီမွာ ႏွိုင္းယွဥ္ၿပီး မွီေအာင္ လိုက္ၿပီး ႀကိဳးစားလို႔ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျမင္တာ နိမ့္နိမ့္ မမွန္းနဲ႔၊ ျမင့္ျမင့္မွန္း၊ ကိုယ့္ထက္ အျမဲေတာ္တဲ့ လူနဲ႔ compare လုပ္ဖို႔လိုတယ္။ ကိုယ္က အျမဲတမ္း ကိုယ္ထက္ညံ့တဲ့ လူကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ကိုယ္အရမ္း ေတာ္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ိဳးကို တက္နိုင္သေရြ႕ မသြင္းပါနဲ႔။

သီဟ – အဲဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ passion ျဖစ္မယ့္ လူက ရွားေနသလားလို႔။

ကိုထြန္း – အဲဒီလို အေျခအေနဆိုရင္လဲ ကိုယ္က ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပါ့။ ကိုယ္ကိုကိုယ္ role model ေနရာမွာထား။ ကိုယ္ကိုကိုယ္ role model ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပါ့။ ကိုယ့္ရဲ့ စိတ္က ျမင့္ျမင့္မွန္းထား၊ မေလၽွာ့လိုက္နဲ႔ ေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္ငန္းက စခဲ့တာ ၾကာခဲ့ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ၁၅ ႏွစ္ရွိၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ သိတယ္။ လူငယ္တစ္ေယာက္ က ၁၅ႏွစ္မွာ ဘာလုပ္လို႔ရတယ္ဆိုတာ။ ဒါကို လူငယ္ေတြ ယုံၾကည္ေစခ်င္တယ္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြတုံးက အေျခအေန အဲဒီေလာက္ မေပးဘူး။ သူတို႔က ပိုေပးတယ္။ ဒီေခတ္မွာ ပညာေရးသြားမလား၊ နိုင္ငံတကာမွာ ျမန္မာကို လက္ခံတယ္။ အခုဆို ပိုေကာင္းတယ္။ software industry မွာ ျမန္မာကို လက္ခံၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္မွာက ျမန္မာ ဆိုတာ ၾကားရင္ သူတို႔က အလုပ္မလုပ္ခ်င္ဘူး။ အခုအခ်ိန္မွာ အားလုံးက ျမန္မာကို ကူညီခ်င္တယ္။ ျမန္မာနဲ႔ လက္တြဲတယ္ ဆိုတာ သူတို႔ အတြက္ကလည္း fashion တစ္ခု ျဖစ္လာၿပီ ဆိုေတာ့ ဒီ timing ကိုယူၿပီးေတာ့ လုပ္လို႔ရတယ္။ ဒါကၽြန္ေတာ္ အျမင္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ အႀကံေပးခ်င္တာကေတာ့ လူငယ္ေတြကို Myanmar Application, Myanmar ဆိုတဲ့ domain ေလာက္နဲ႔ မေက်နပ္ေစခ်င္ဘူး။ ကိုယ္က angry bird ဟာမ်ိဳး game ေရးတယ္ ဆိုရင္လည္း သူတို႔နဲ႔ ယွဥ္နိုင္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ လိုတယ္။ ျမန္မာ ဆိုတဲ့ app ေတြ ျမန္မာေတြ သုံးဖို႔ပဲ မဟုတ္သင့္ဘူးေပါ့။ နိုင္ငံျခားသားေတြ မည္သူမဆို လူမ်ိဳး ဘာသာ မေရြး သုံးနိုင္ေအာင္ လုပ္နိုင္ရင္ အေကာင္းဆုံးေပါ့။

သီဟ – ေနာက္ အကို ေျပာသြားတဲ့ အထဲမွာ ေနာက္ thinker၊ doer၊ shaker၊ mover ဆိုၿပီး ရွိေနတဲ့ ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြမ်ာ အဲဒီလို ေပါင္းလို႔ ရေရာ ရၾကရဲ့လားေပါ့။ ေပါင္းလို႔ရခဲ့ရင္ ရွိတဲ့ ျပႆနာ၊ ေပါင္းလို႔မရခဲ့ရင္ ရွိတဲ့ ျပႆနာ ဘယ္လို အေနအထားမ်ိဳးေတြ ရွိလဲ မသိဘူးခင္ဗ်။

ကိုထြန္း – ေပါင္းလို႔ရမွာပါ။ ေပါင္းလို႔ မရရင္ ကိုယ္ တစ္ေယာက္တည္းကေနစၿပီး လိုက္ရွာေပါ့။

သီဟ – အခုအေနအထားမွာ အဲဒီလို လိုက္ရွာတဲ့ ပုံစံက ပိုအဆင္ေျပသလားလို႔။

ကိုထြန္း – ဟုတ္ကဲ့။ အဲဒီလို လိုက္ရွာတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ပုံမွန္အတိုင္း စုၾကတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဓိကက်တာက respect ရွိဖို႔လိုပါတယ္။ Shaker နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္း ျဖည့္ေျပာခ်င္တယ္ဗ်။ shaker ရဲ့ အေရးပါမွုေပါ့။ shaker ေတြထဲမွာ နိုင္ငံျခားက ျပန္လာတဲ့ အရမ္းေအာင္ျမင္တဲ့သူေတြ ရွိတယ္။ ဥပမာ ကိုခ်စ္ထြန္းေဖ၊ သူက shaker လုပ္လို႔ရတယ္။ သူ႔မွာ အိုင္ဒီယာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္။ သူ႔နားကို သြားမယ္ဆိုရင္ အားလုံးက shake ျဖစ္သြားမယ္။ ဒါမ်ိဳးလူေတြလိုတယ္။ ဒါမ်ိဳးလူေတြက motivation ေတြ ခြန္အားေတြ ေပးသြားမယ္။ ကိုယ့္ရဲ့ vision ကို ယုံၾကည္လာေအာင္ reinforce လုပ္သြားမယ္။ အဲဒီလို shaker ေတြက အရမ္းအေရးႀကီးပါတယ္။ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း သြားေနရင္ ပ်င္းလာတတ္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က လာၿပီး shake လုပ္ဖို႔လိုတယ္။ industry မွာလဲ ခါသြားေအာင္ လွုပ္သြားေအာင္ လုပ္တဲ့လူေတြ လိုတာပါပဲ။

သီဟ – ဟုတ္အကို။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြ ေပါင္းသင့္ မေပါင္းသင့္တဲ့ဖက္ ျပန္လွည့္ရေအာင္။ အခုေခတ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေလ့လာမိသေလာ လူငယ္ေတြ ေပါင္းဖို႔ အေတာ္ခက္တဲ့ အေနအထားမွာ ရွိေနတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ တစ္ဖက္က ၾကည့္ျပန္ေတာ့လဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေပါင္းမယ္ဆိုရင္ leading role မွာ ရွိဖို႔လိုတာ တစ္ေယာက္၊ အဲဒီအျပင္ thinker, shaker, doer, mover စသည္ျဖင့္လဲ မျပည့္စုံဆိုေတာ့ စလို႔ေကာ ရပါဦးမလား။

ကိုထြန္း – အဲဒီလိုလဲ ယူဆလို႔ မရဘူးဗ်။ အမ်ိဳးမ်ိဳးပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္ဟာ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ အေနအထားအေပၚ မူတည္ပါတယ္။ apple နဲ႔ orange တို႔ compare လုပ္လို႔ မရဘူး။ ကိုယ္ျဖစ္ေနတဲ့ အေနအထားကို ကိုယ္ပဲ သိတယ္။ အဲဒီအေနအထားကို ကိုယ္က ေပါင္းသင့္ရင္လည္း ေပါင္းေပါ့။ ႏွစ္ေယာက္ရွိရင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ respect ရွိဖို႔ လိုတယ္။ သုံးေယာက္ရွိရင္ သုံးေယာက္ေပါ့။ အဲဒီမွာ role ခြဲထားေပါ့ေနာ္။

တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္ ယုံၾကည္တာက ဘယ္သူက ပိုေတာ္လဲ ဆိုတာ အရမ္းေျပာရခက္တယ္။ လူတိုင္းဟာ သူ႔ေနရာမွာ သူေတာ္ၾကတာပဲ။ အဲဒါကို ကိုယ္နားလည္ဖို႔ လိုတယ္။ သူေတာ္တဲ့ဟာနဲ႔ ကိုယ္ေတာ္တဲ့ဟာနဲ႔ ကိုက္ညီဖို႔ လိုတယ္။ ကိုယ္ညံ့တဲ့ဟာနဲ႔ သူေတာ္တဲ့ဟာနဲ႔ ျဖည့္လို႔ရတယ္ ဆိုရင္ ေကာင္းတာေပါ့ေနာ္။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျငင္းခုန္ၾကတယ္။ argument ေပါ့ေနာ္။ ဒါကို နားလည္ဖို႔လိုတယ္။ argument ရွိတာ ေကာင္းတယ္။ ego ေတြ မထည့္နဲ႔။ တစ္ခု အေရးႀကီးတာက argument ၿပီးတဲ့ အခါ discussion ၿပီးတဲ့အခါ ထားခဲ့နိုင္ဖို႔လိုတယ္။ ဒီဟာၿပီးတာနဲ႔ ပုခုံးဖက္ၿပီးေတာ့ အလုပ္ဆိုတာ ေျပာခဲ့ဖို႔ လိုတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ နစ္နာေအာင္ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါက အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို ေဆြးေႏြးၾကတာဆိုၿပီး စိတ္ထားတက္ဖို႔ လိုတယ္။ အဲဒါမရွိရင္ မရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္လုပ္ခဲ့စဥ္က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုခ်စ္ လုပ္ငန္း စစဥ္ကဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျငင္းခုံၾကတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လုံးဝ မေလၽွာ့ဘူးေပါ့။

သီဟ – ကိုခ်စ္ သူကလဲ ေျပာမွာပဲ ထင္တယ္။

ကိုထြန္း – ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွတ္မွတ္ရရေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ language ေရြးတာ၊ ကၽြန္ေတာ္က ဟိုဖက္မွာ အလုပ္လုပ္စဥ္တုံးက C နဲ႔ ေရးတယ္။ သူက visual basic ကိုသြားခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္u လက္မခံဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း C က ပိုေကာင္းတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုံးက C ကလည္း ေက်ာင္းမွာ သင္ခါစဆိုေတာ့ Java ကလည္း သိပ္ေခတ္ မစားေသးပါဘူး။ သူက အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး။ လြယ္တဲ့ဟာ သြားခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျငင္းခုန္ၾကတယ္။

ေနာက္ဆုံးၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူနားလည္တဲ့ point ကို နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားရတယ္။ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တဲ့ point ကိုႀကိဳးစားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ visual basic ကို စသုံးခဲ့တယ္။ အဲဒီအခါမွာ ၿပီးသြားတဲ့ အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီအေၾကာင္းအရာက ေဆြးေႏြးၿပီးၿပီေပါ့။ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်ၿပီးၿပီ။ ဘယ္သူ မွားတယ္၊ မွန္တယ္ဆိုတာ အေရးမႀကီးဘူး။ အဓိကက collectively ဒီႏွစ္ခုကို ေပါင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်ခဲ့တယ္။ ဒါက ကိုယ့္ idea၊ သူ idea လားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ ဒီလိုမ်ိဳး အေရးႀကီးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္တာကေတာ့ တခ်ိဳ႕ကေလးေတြက ရန္ျဖစ္ၾကတယ္။ ၿပီးရင္ ဒါကို personal အျဖစ္ယူတဲ့ အခါမွာ လုပ္ရခက္တာေပါ့။

သီဟ – ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္တခုကေတာ့ Ph.D (Doctor) ဘြဲ႕ကို ယူထားတာ အကို သိပ္မၾကာေသးဘူး။ ပညာေရးနဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ အရမ္းႀကီးမားတယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိရတယ္။ လုပ္ငန္းလည္း ေအာင္ျမင္ေနတယ္။ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပညာေရးကို လက္မလြတ္ပဲနဲ႔ ပညာေရးကို ေရွ႕ဆက္တယ္ ဆိုတဲ့ အေနအထားမွာ အကိုထြန္း ပထမကတည္းက ပါသြားပါၿပီ။ အဲဒါ ပညာေရးကို ပူးသြားတဲ့ ထဲမွာ ခုနကေျပာတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ထဲမွာပဲ ပါသြားၿပီေပါ့။ ထပ္ျဖည့္ၿပီး ေျပာခ်င္တာမ်ား ရွိသလားဗ်။

ကိုထြန္း – ကၽြန္ေတာ္ တခု အႀကံေပးတာကေတာ့ ဘြဲ႕ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ေၾကာင့္ေတာ့ မယူေစခ်င္ဘူးေပါ့ေနာ္။ ဒီ process ကိုသြားတဲ့ အခါမွာ အက်ိဳးအျမတ္ေတာ့ ရွိတယ္။ ဒီဟာကို ေမၽွာ္ကိုး ၿပီးသြားတာ မ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ဥပမာ Ph.D သြားတာ ဆိုရင္ Ph.D က research၊ research ကို ကိုယ္ဝါသနာပါတယ္၊ ဒီဟာကို သိခ်င္တယ္၊ ဆိုလို႔ ရွိရင္ ေတာ့ ဒါသြားသင့္တာေပါ့။ ဘြဲ႕ဆိုတာ မ်ိဳးနဲ႔ သြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္ခံမွာ မဟုတ္ဘူး။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတာေပါ့။ research မလုပ္ခင္မွာေတာ့ research ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတာမ်ိဳးေတာ့ သိဖို႔ ဆိုတာမ်ိဳးေတာ့ ခက္တယ္။

ပုံမွန္ေတာ့ သူတို႔ဆီမွာ master degree တက္လို႔ရွိရင္ research ဆိုတာ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ္က သေဘာက်တယ္။ တစ္ခုခု လုပ္ခဲ့ခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္တာကေတာ့ Ph.D degree ဆိုတာ research ပဲ။ research ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုေတာ့ အသစ္တခုကို ရွာေဖြၿပီးေတာ့ ထားခဲ့ရတဲ့ဟာ တခုေပါ့ေနာ္။ Noble ျဖစ္ဖို႔လိုတယ္။ အဲဒီ Ph.D ျဖစ္ဖို႔အတြက္ Thesis တစ္ခု တင္တဲ့အခါမွာ အရမ္းလြယ္လား။ လြယ္လို႔ရွိရင္လည္း မရဘူးေပါ့။ အရမ္းခက္လား။ မျဖစ္နိုင္တဲ့ဟာ ဆိုရင္လည္း မရဘူးေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုၾကေတာ့ အသစ္လားဆိုတာကို ၾကည့္တယ္။

Noble ျဖစ္ဖို႔လိုတယ္ ဆိုတာကေတာ့ တခ်ိဳ႕ကေျပာတယ္။ Ph.D က အရမ္း ခက္တယ္တဲ့၊ မခက္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္တာကေတာ့ လူတိုင္းမွာ မတူညီတဲ့ ဦးေႏွာက္ရွိတယ္။ မတူညီတဲ့ experience ရွိတဲ့အတြက္ ဒီ ျပႆနာ တစ္ခုကို ေျဖရွင္းမယ့္ solution ကတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ တူစရာ မရွိဘူး။ unless ကိုယ္က copy ကူးတယ္ေပါ့၊ plagiarize ဆိုရင္ေတာ့ တူမွာေပါ့။ တကယ္လို႔ ကိုယ္က research ဝါသနာ ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ လုပ္သင့္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္က ဘြဲ႕ရခ်င္တယ္ေပါ့။ ဒါမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ မလုပ္သင့္ဘူး။

ဆက္ပါဦးမယ္ …

2 Responses

1. MP says:

   August 29, 2012 at 12:48 PM

   it’s very inspiring and encouraging words. =]
2. Interview with Ko Tun Thura Thet (ကိုထြန္းနဲ႔ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းအျမင္) says:

   October 3, 2012 at 4:54 PM

   [...] Interview with Ko Tun Thura Thet Part III [...]